‘Gecenin ışığı vurunca cama, ve bak sen şu serencama’ demişti galiba şair.
Öyle demediyse bile çok önemli değil, ben dedim.

Herkesin elini ayağını hayattan çektiği o sınırlı saatlerde yalnızlığı kalıyor insanın yanına ve yalnızlık önemlidir, değerlidir.
En güzel şarkı, en güzel şiir yalnızlık makamında yazılandır kuşkusuz.
Sezen Aksu, Leman Sam, Nilüfer gibi saymaktan yorulacağımız binlerce sanatkar olsa olsa yalnızlığın bize hediye ettikleridir.
Yine Sezen’in dediği gibi “Öfke ile beslenen çocuklar yalnızdırlar.”
Herkesin içinde farkında olduğu ya da olmadığı bir öfke gizli olmalı.

Benim hikayem de yaratanın kendilerine isyan etmelerini yasakladığı, elinde var olana sonsuz kere şükreden, istediği şeyleri elde edememe durumuna; yani fakirliklerine içten içe öfke duyan, babalarının kazandığı helal parayla doyan, annelerinin tamahkarlığını çok anlamayan ama anladıkları ölçüsünde saygı duyan çocuklar var.

Çoğunun yolunu yalnızlık belirliyor.
Kimisi yalnızlığını bir dal sigara, bir şişe bira ile paylaşıyor; kimisi de yaratanına dönüp secde ediyor. Hepsi bu.
Bir bardak içkinin kafada oluşturduğu o tatlı uyuşukluk hissinin, iki rekat namaz kılmış insanın o uyuşuk huzurunun birbirine olan benzerliği garip bir benzerliktir aslında.
İki keyfi de tatmış bir insanın ikisinden birini tercihi ne garip bir tercihtir; bilemiyorum.
Ve ne garip değil mi, yalnızlığın tezahürünü kelimelerle oluşturmak?
Günahkar kelimelerle hayallerine günah girmemiş çocukları anlatmak?

Ve daha da garibi bu tezahürün kimi zaman bir ekranda, kimi zaman bir defter sayfasında, kimi zaman da bir parça tuvalet kağıdında kendini bulması.